Nieuwsflits

15/04 Alle resultaten tem 5 april zijn verwerkt

Sint-Maria-Oudenhove

Sint-Maria-Oudenhove

Home Fietsverslagen Paris-Roubaix 2009
Paris-Roubaix 2009 PDF Print E-mail
Geschreven door William Van Quickelberghe   

“Flandriëns van Oud en Jong verkennen de Hel”


Zondagochtend, nog in ’t pikkedonker, amper 6 uur, vertrekken we richting Denain. Twee kasseivreters van Oud en Jong, Johan en Eric, wilden de Hellekoers live beleven en zouden vanaf zone 18 proberen zo ver mogelijk te geraken richting Roubaix.  Wat volgens de weersvoorspelling en volgens ‘buienradar’ niet voorzien was, was de gutsende regen.  Verdorie bij zo’n weer op die kasseien rijden was maar goed om je hele seizoen naar de knoppen te helpen. Wij smeedden al plannen om de plaatselijke Picon ne keer te proeven, maar hoe meer we Denain naderden hoe droger het werd.  Er werd geen moment meer getwijfeld en ze begonnen aan waar ze voor gekomen waren.

pb1

 

 

Yvan en ik hadden de intentie om hen te volgen met Johan’s wagen en hen de nodige assistentie verlenen.  Reeds op de eerste kasseizone van Haveluy voelden wij in de wagen dat dit geen sinecure zou zijn. De ronde kassei-veldwegen verplichten mij om helemaal op het kantje van de weg te rijden om niet aan de stenen te blijven hangen. Zij reden mooi op het rugske en reden ons los uit de wielen. Wat verder zouden we hen toch moeten laten rijden, want door het bos van Arenberg mochten ( en maar best ook) we niet met de wagen door.

 

 

Wij namen toch eens een kijkje aan de ingang van Trouée d’Arenberg.

 pb2         pb4

 pb3

 

  

Daarna was het toch wel even zoeken voor we terug op het parcours geraakten.

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

Intussen waren Eric en Johan al aan Zone 13, en bijgelovig of niet, maar de eerste lekke band. Gelukkig zaten we hen kort op de wielen om te assisteren.

pb5      pb6

Vlug nog even bevoorraden en daar gingen ze weer. Vanuit de wagen leek het of ze gemakkelijk over die stenen reden, mooi in elkaars wiel, maar ver genoeg van elkaar om een goed overzicht te bewaren.  Eigenlijk zijn die wegen gewone veldwegen die waarschijnlijk vroeger wel mooi gekasseid waren, maar nu door zware landbouwtractoren volledig kapot gereden zijn. Ze zoeken daar werkelijk die kasseien op en maken gewoon lussen van 2à 3km door de velden, om simpelweg een paar honderd meter verder terug op dezelfde weg weer uit te komen.
De onverwachte rust, waarmee we tot nu toe door het Noord-Franse open landschap reden,  werd stilaan verdrongen door supporters die hier en daar een plaatsje aan ’t zoeken waren om hun paviljoentje en hun bbc op te stellen.
Johan en Eric waren nog steeds van menig om tot Roubaix te kunnen rijden, maar de twijfel of we daar nog zouden doorkunnen begon steeds groter te worden. Er doken meer en meer Vlaamse leeuwen op , en pas dan drong het tot mij door dat er behoorlijk veel wind stond en meestel in onze flandriëns hun  nadeel.  We merkten tafereeltjes die je niet voor mogelijk houdt. Vlamingen die een tentje opslaan langs de kasseien tussen 2 grote mesthopen en hun bbc was al aan ’t roken…
We naderden zone 5, Camphin-en-Pévèle, en van ver zag je de massa campers al staan.

 

pb7

Bij het opdraaien van de kasseien zagen we voor het laatst onze kasseivreters hun achterwiel… daarna was het stapvoets zigzaggen tussen de massa opkomende supporters.  Nog maar 11uur en hier is al geen doorkomen meer aan. Op zone 4, Carrefour de l’Arbre was het zelfs nog erger.  De meesten staan hier al van de dag voordien en hebben duidelijk al een avondje doorgezakt. Vrouwen van in de zestig, zo zagen ze er tocht uit, bleven gewoon voor de wagen, ietwat uitdagend dansen, in hun poging om toch nog wat sexy over te komen. Bakken Maes, Jupiler en Safir verplichten mij om helemaal in de graskant te rijden.  Wij kregen het stilaan op onze heupen en sakkerden dat dit niet voor herhaling vatbaar was. Met veel geduld, voorzichtigheid en schone manieren tegen over enkele dronken heethoofden, geraakten we uiteindelijk aan het café “Carrefour de l’Arbre”.  Verder rijden had geen zin en tot grote opluchting zagen we dat onze fietsers tot hetzelfde besef waren gekomen. Johan was waarschijnlijk opgelucht dat hij zijn auto heelhuids terug zag, terwijl Eric intussen in een interview met VRT zijn memorabele verhaal kwijtraakte en al meteen een voorbeschouwing maakte voor de koers van enkele uurtjes later.

 

pb8      pb9


Hoewel ze vrij goed de kasseien hadden verteerd, gaven ze toch ruiterlijk toe dat hun batterijen stilaan leeg aan ’t lopen waren. Moe en voldaan reden we naar huis om toch niets van de koers op tv te moeten missen. Al durf ik toch vermoeden dat ze misschien toch wel stiekem eens een oogske zullen dichtgepinkt hebben.

 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack